Wamari_Shinma~!!*

KHR ส่งเควสบัดดี้คร้า

posted on 11 Feb 2012 22:23 by jandojin001

ส่งเควสบัดดี้คร้าา ใครสงสัยกิจกรรมนี้ >>จิ้ม<<

ทางข้าน้อยได้ของท่าน Chiaki

ส่วนของเราได้รูปงามๆเรียกเลือดกำเดาจากท่าน Rainy Day ซังค่ะ

//แอบกระซิบว่า ชอบรูป 8059 ของท่านหลายๆรูปมากตามงานท่านมานานพอสมควรและตามสูบมาเยอะพอสมควรจนสามารถเสียเลือดตายได้ ฮา

คิดคู่ไหนไม่ออกจริงๆนอกจาก 8059 นะค่ะ

อาจจะเขียนได้ไม่ค่อยดีนักภาษาอาจจะตกหล่นไปบ้างขอประทานอภัยไว้นะที่นี้ด้วย

ขออภัยร้อยครั้งกับการเผ่าแบบมีระดับ(?)ด้วยนะค่ะ ขอโทษจริงๆค่ะที่แต่งออกมาอาจจะไม่ถูกใจเท่าที่ควร

ฟิคนี้มีเนื้อหาแนวชายรักชายใครรับไม่ได้ให้คลิกปิดซะนะค่ะ

เรื่องนี้ข้านค่องย้อนยุคพอสมความ (อิงมาจากอินุยาฉะเล็กน้อย =w=)

................................................................................................................................................

ฆ่ามัน ฆ่ามัน ฆ่าพวกมันให้หมด

ฮา ฮา ฮา ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมกราบไหว้ฉัน พวกเจ้าต้องตาย

ได้โปรดเถอะท่านเทพพิรุณ ไว้ชีวิตเราด้วยเถอะ ได้โปรด อะ..อรายยยยยย

ได้โปรดเถอะท่านเทพพิรุณ ให้ข้าได้ประกอบอาหารใหม่ให้ท่านเถอะ อย่าลงโทษข้าเลย

ผู้หญิง ข้าต้องหารผู้หญิง จงไปหาผู้หญิงมาให้ข้าเดี๋ยวนะ ฮา ฮา ฮา ฮา

เสียงวิ่งฝีเท้าดังระงมไปทั่วทั้งป่าลึก แรงกระแทกของฝีเท้าราวกับแผ่นดินสั่นคลอน เสียงหอบหายใจดังสับไปมากับเสียงของแรงเสียดสีของเหล่าพุ่มไม้

ยามาโมโตะ เจ้ากำแหงมากเกินไปแล้ว เจ้าเที่ยวไล่เข็นฆ่าพวกมนุษย์ ทำร้ายเหล่าเทพที่ไม่มีทางสู้

เรือนร่างใหญ่สีดำยังคงวิ่งต่อไป ต่อไป ต่อไปเลื่อยอย่างไม่มีจุดหมาย

ย่ำยีผู้หญิง ขมเหงพวกนาง เห็นนางเป็นแค่สิ่งสร้างความสุขสำราญให้แก่เจ้า

ดวงตาสีแดงดังเพลิงมรณะจ้องมองไปยังจุดหมายข้างหน้า ขาทั้งสี่ข้างเริ่มทวีคูรความเร็วมากยิ่งขึ้น

เจ้ามันคนไร้หัวใจ ในหัวของเจ้ามันมีแต่สงความ อำนาจ หาความสุขสำราญใส่ตัวเอง

มันวิ่ง วิ่งต่อไป วิ่งไปยังหน้าผาข้างหน้า แหงนมองจันทราที่แสดแสงส่องหน้า เขี้ยวยาวแหลมคมของมันพร้อมจะกัดกระชากทุกเมื่อ ก่อนจะ..

บัดนี้ข้า ในนามของเทพแห่งนภาขแสาปแช่งเจ้าให้เจ้าลงไปชดใช่ความผิดของเจ้า เจ้าจงกลายเป็น

อสูรนรก ไร้ซึ่งพลังเวทย์ เมื่อใด้ที่เจ้าสำนึกและรู้จักหัวใจของเจ้าเมื่อนั้นคำสาปถึงจะสลายไป!!!

อะ ฮู้ว วว ~~~~

'เพราะเจ้าสึนะ คอยดูเถอะ ข้าได้พลังกลับไปเมื่อไร เจ้าศพไม่สวยแน่'

ร่างแกร่งกำยำชองปีศาจสนุกยังคงเดินต่อไปตามไพรลีสีเขียว กรงเล็บยาวนั้น ยามเมื่อสัมผัสพื้นหญ้าสีเขียวขจี กลับกลายเป็นเพียงเถ้าถ่านสีดำ ดวงตาสีเพลิงมรณะดุจเลือดช่วนให้เป็นที่หวาดกลัวกับเหล่าภูตผีปีศาจที่พบเห็น เขี้ยวยาวแหลมคมกับกลิ่งอายราวซากศพเหม็นเน่านับร้อยศพ ยากนักที่จะมีใครกล้าเข้ามาก้ำกาย

'ให้ตายสิอยู่ในสภาพแบบนี้มาหลายวันแล้วนะ เมื่อไรเจ้าจะคืนพลังให้กับข้ากัน เจ้าต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ฮะ มื่อใด้ที่เจ้าสำนึกและรู้จักหัวใจของเจ้า ข้าละไม่เข้าใจเจ้า '

เพราะด้วยความหิวกระหายหลังจากที่เมื่อวานก่อนยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ร่างสีดำจึงเคลือนกายไปตามป่าเพื่อหาอะไรที่พอจะเป็นอาหารให้ข้าได้หายหิวได้บ้าง

'สัตวแถวนี้มันหายไปไหนกันหมด'

และในขณะที่ร่างสีดำกำลังเดินหาอาหารนั้นเอง

"อร้ายยยยย"

ร่างสีดำหันขึ้นไปมองต้นเสียงแต่สายไปเสียแล้วเพราะบัดนี้บ้างสิ่งบ้างอย่างที่อยู่บนต้นไม้ได้ล้วงใส่หน้าเขาเต็มๆ ร่างสีดำส่ายหน้าเรียกสติสองสามทีก่อนจะหันไปมองสิ่งที่ตกลงมาจากต้นไม้สูง

"โอย โอย เจ็บ"

เรือนร่างเพียวบาง ผิวผรรณขาวสะอาดตา ผมสั่นสีเงินดุจดังแพร่ไหมที่ปลิวไสวกับสายลม ดวงตาสีเขียวมรกตสุขสกาวราวกับดวงดาว โค่งหน้าเรียวสวยดังนางฟ้าประทาน ริวฝีปากเรียวยาวอวบอิ่ม ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่ชวนให้หน้าค้นหาเสียยิ่งนัก ร่างสีดำจ้อมมองความงามนั้นอยู่เนื่อนานจนมารู้ตัวอีกทีว่าหน้าเขากับเด็กคนนั้นห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ

"ป... ไปให้พ้นนะ"

ร่างสีดำยืดหน้าออกจากร่างบางแต่ยังไม่ขนับตัวไปไหน ก่อนจะหันขึ้นไปยังต้นไม้ที่เด็กหนุ่มคนนั้นตกลงมาพบว่ามันเป็นต้นพลับที่มีลูกพลับสุขอยู่เต็มต้นนั้นเอง เหมือนร่างสูงจะรู้สาเหตุการตกต้นไม้แล้ว เท้าหน้าชูขึ้นไปเกี่ยวลูกพลับตกลงมาสองถึงสามลูกก่อนจะเขี่ยไปให้ร่างบางที่นั่งก้นช่ำอยู่

"ข...ขอบใจ"

ร่างบางยืนมือไปยิบลูกพลับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ ดวงดาสีเขียวมรกตจ้องมองไปปีศาจสุนักเพื่อให้แน่ใจว่ามันคงจะไม่ขย่ำเขากินไหม แต่เปล่าเลยร่างสีดำนั้นทำเพียงแค่นอนดูเขากินลุกพลับเท่านั้น เหมือนกับกระแสเวลาได้หยุดยิ่งลง เขามองร่างบางกินลูกพลับ ไม่รู้เพราะอะไรเขาจ้องมองร่างบางอย่างไม่รู้สึกเบื่อ ท้งๆที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร

"น...นี้เจ้าจะจ้องข้าอีนานไหม ห๊ะ"

ดูเหมือนคำพูดของร่างบางจะดูไม่เป็นผลต่อร่างสีดำแต่อย่างใด ร่างสีดำสลัดความคิดแปลกๆออกจากหัวก่อนจะยืนขึ้นแล้วหันหลังเดินจากได้แต่ก็ไม่วายหันมามองร่างบางที่ร้องเสียงโอดโอยอีกครั้ง

"โอ้ย ทำไมต้องมาข้อเท้าแพลงอย่างนี้ด้วย"

และเมื่อหันกลับไปดูก็เห็นร่างบางกำลัง'พยายาม'ยืนขึ้นอย่างทุลักทุเลเพราะด้านหลังมีห่อผ้าห้อยอยู่ด้านหลังด้วย และดูเหมือนคนมองจะทนดูไม่ได้อยู่เหมือนกัน ร่างสีดำตัดสินใจเดินเข้าไปหาร่างบางก่อนจะค่อยๆย่อตัวลงข้างหน้า ร่างบางดูลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นขี่หลังปีศาจที่เพื่งเจอกันยังไม่ถึงหนึ่งวันเต็ม

"นี้..เจ้า"

"....."

"ทำไมถึงยอมให้ข้าขี่หลังเจ้าละ"

"....."

'สงสัยเจ้าปีศาจนี้จะพูดไม่ได้'

"นี้ พาไปแม่น้ำหน่อยได้ไหม ข้าหิวน้ำ"

"....."

'ถึงจะพูดไม่ได้ก็หันมามองซะบ้างก็ได้นะโว้ย !!'

หลังจากนั้นร่างบางก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเพราะดูเหมือนปีศาจที่ให้เขาขี่หลังด้วยไม่มีทีท่าว่าจะหันมาแยแสสักนิด จึงได้แต่เงียบและมองต้นไม้สีเขียวไปพลางๆ พอรู้ตัวอีกทีก็ถึงกลับสำลักน้ำเพราะเจ้าปีศาจที่เดินมาถึงแม่น้ำตอนไหนก็ไม้รู้ จัดการเอียนหลังของมันทำให้ร่างบางตกน้ำไปโดยปริญาญ

"แฮก แฮก ..นะ นี้เจ้าบังอาจแกล้งข้างันหรอ" ถึงจะไม่มีเสียงตอบกลับแต่เท่าที่ดูแล้วร่างสีดำกำลังแสดงอาการ 'สมน้ำหัว' พร้อมกับส่งเสียงคล้ายว่ากำลังหัวเราะอยู่ นั้นยิ่ง่ทำให้คนที่ตกน้ำฉุนอย่างมาก

"ได้.." ร่างบางจัดการวักน้ำสาดเข้าที่หน้าของปีศาจร่างสีดำ จากนั้นสงครามสาดน้ำก็ดำเนินไปอย่างสนุกสนานด้วยเสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มแล้ปีศาจสุนัขสีดำ

หลังจากนั้นร่างบางก็ตัดสินใจร่วมเดินทางไปกับปีศาจตนนั้น ทั้งคู่เดินทางในป่าไปเลื่อยๆเจอหมู่บ้านพอให้เป็นที่พักพิงบ้าง เจอปีศาจบ้างละ โดนโจนป่าไล่ปล้นบ้างละ บางครั้งก็มีไม่ถูกกันบ้างแต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยดี การอยู่ร่วมกันกับมนุษย์คนนี้ทำให้อะไรหลายๆอย่างในตัวเขาเปลี่ยนไปมาก จนเขาลืมเรื่องบนสวรรค์ไปเลยทีเดียว และอย่างหนึ่งที่เข้าได้รู้จากร่างบางคือ

เจ้าตัวชื่อ โกคุเดระ ฮายาโตะ เป็นลูกของเจ้าเมืองแคว้นหนึ่ง ด้วยความที่มารดาเป็นคนต่างแผ่นดิน ทำให้เจ้าตัวมีผมและดวงตาสีแปลกกว่าคนอื่นทำให้หลายๆคนในวังคิดว่าเขาและมารดาเป็นปีศาจ แต่เป็นที่หน้าเศร้า ตอนอายุหกปีมารดาได้ล้มป่วยลงและจากเขาไป แล้วเมื่อเขาอายุได้สิบเจ็ดปีบิดาผู้เป็นเจ้าเมืองแคว้นได้ถูกปลงพระชนม์โดนเสณาคนสนิด ใส่ร้ายว่าการตายของเจ้าเมืองเป็นฝีมือของเขาและยังกลาวหาว่าเขาเป็นปีศาจอี จึงทำให้เขาถูกขันไล่ออกจากแคว้นบ้านเกิดของตนเอง แต่สีหน้าของเจ้าตัวตอนเล่าจะดูเหมือนไม่ค่อยเป็นทุกข์ร้อนซักเท่าไรนัก แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดคือ หัวใจ ของเขามากกว่า ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนค่อยๆก่อตัวขึ้นทีละเล็กๆ อยากปกป้อง อยากดูแล ตอนนี้ตัวเขาเองก็อาจจะรู้แล้วว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร

แต่..

ซึก !

ร่างเพียวบางถ้ามกลางสายฝนถูกชโลมไปด้วยโลหิตสีแดงซานจากบาทแผลให้เป็นทางยาวตรงบริเวณหน้าอกจนถึงหน้าท้อง เพียงเพราะพยายามปกป้องร่างสีดำจากปีศาจตนหนึ่งซึ่งมีพลังมากกว่าหลายเท่าตัว ปีศาจทั้งสองสู้กันอยู่นานจนในที่สุดร่างสีดำก็เอาสามารถชนะแต่ ก่อนตายมันกลับใช่พลังเฮือกสุดท้ายข่วยกรงเล็บลงมาหมายจะปลิดชีพ แต่คนที่รับไว้ กลับเป็นร่างบาง กลับเป็นโกคุเดระที่วิ่งมารับไว้แทน

'ทำไมเจ้าต้องทำแบบนี้ ทำไม ทำไม ทั้งๆที่ข้าพยายามปกป้องเจ้า ทำไม'

"น นี้ แฮ่กๆ ทะ..ทำไมทำหน้าแบบนั้นละ ไม่สม กะ กับเป็นเจ้าเลย แฮ่กๆ"ร่างบางที่ลมหายใจโลยลินค่อยๆเอื้อมมือไปลูบในหน้าของร่างสีดำที่นั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาสีเขียวมรกตยังคงจับจ้องไปยังดวงตาสีแดงเพลิงนั้น

"ร ระหว่างที่อยู่กับเจ้า ขะ ข้าสนุกมาก "

'ไม่ เจ้าต้องไม่เป็นอะไรทั้งนั้น เจ้าต้องไม่เป็นอะไร'

"ข ขอบคุณ สำหรับทุกอย่างนะ "

ร่างหลับตาลงยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะสัมผัสที่มือ มือแกร่งของใครบางคนกำลังกุมมือเขา กำลังร้องเรียนชื่อเอา ดวงตาสีเขียวมรกต จับจ้องไปยังหน้าของชายคนนั้น ร่างบางจำได้ จำได้อย่างดี ดวงตานั้นถึงแม้จะไม่ใช่ดีแดงเพลิงแล้วเขาก็ยังทำได้ สัมผัสของคนๆนั้นเขาจับได้ดี

"อย่าเป็นอะไรไปนะ ฮายาโตะ อย่าเป็นอะไรไปหน้า ข้าอยู่ตรงนี้ข้าอยู่ข้างๆเจ้าแล้ว"

"จ เจ้า"

"เจ้าต้องไม่เป็นอะไรนะ เข้มแข็งไว้นะฮายาโตะ" ร่างบางยิ้มระมัยให้แกเขา สัมผัม ความอบอุ่น ดวงตา ผมสีเงิน และรอยยิ้มนั้น รอยยิ้มอบอุ่นที่เขาจะไม่มีวันลืม รอยยิ้นที่เขาจะได้เห็นมันเป็น ครั้งสุดท้าย

"เจ้าต้องไม่เป็นอะไรนะ ข้ารักเจ้าได้ยินไหม ฮายะโตะ ข้ารักเจ้า ฮายะโตะ"

"ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน เจ้าขนฟู"